Soms ontmoet je iemand die in je hoofd blijft zitten. Omdat het een lekker wijf is, omdat diegene waanzinnig veel charme heeft of omdat het een inspirerend persoon is. In mijn geval betrof het de laatste optie. Bij een masterclass van Kluun ontmoette ik Joseph Oubelkas. Bij de vraag wie zijn boek wilde pitchen stak hij onmiddellijk zijn hand op. Ik keek hem cynisch aan en vroeg de vraag die, als je schrijft, je zo vaak in je leven hebt gesteld: ‘Waar gaat jouw manuscript dan wel over?’ Hij begon met praten en ik was stil. Van verbijstering, uit inspiratie, maar vooral van bewondering voor deze man zijn moed en positiviteit. De vrouw naast me vroeg wat onnozele vragen over het commerciële ethische aspect en ander groen links geblaat, maar ik hoorde haar niet meer en staarde Joseph aan. Bijna vijf jaar onterecht in een Marokkaanse gevangenis omdat je toevallig even niet uitkwam voor de regering. En dat alles zonder wrok, zonder haat, positief in het leven staand. Elie Wiesel, een van mijn helden zei ooit zo mooi:

“Because I remember, I despair. Because I remember, I have the duty to reject despair”
Ik zou iedereen willen aanraden om ‘400 brieven van mijn moeder’ te lezen. Deze man staat niet voor moed. Nee, deze man is moed. 400 brieven van mijn moeder komt 26 Februari uit.

Soms kom je nog eens wat tegen op straat!

Geniaal stukje uit top gear

Een 49-jarige man heeft dertig jaar als internationaal vrachtwagenchauffeur gewerkt zonder het goede rijbewijs. De man uit Gorkum werd vrijdagavond in een vrachtwagen aangehouden bij een alcoholcontrole in ’s Gravendeel, bij Dordrecht. Hij had bijna twee keer zoveel gedronken als is toegestaan. Toen agenten hem naar zijn rijbewijs vroegen, bleek dat hij dat niet had. Gewoon omdat hij dacht dat het wel kon.